بیمار مردی ۴۲ ساله بود که با درد پیشرونده در لگن راست مراجعه کرد. مطالعات تصویربرداری ضایعهای در همیپلویس راست نشان دادند. بیوپسی بعدی، تشخیص تومور کندروسارکوم درگیرکننده ایلیوم، اطراف استابولوم، پوبیس و ایسکیوم را تأیید کرد. با توجه به درگیری گسترده، رزکسیون لگنی ترکیبی Type I + II اندیکاسیون یافت. پلنینگ پیش از عمل شامل ریزکشن وسیع در ناحیه لگن به منظور دستیابی به مارجین های مطلوب و بازسازی به منظور بهترین عملکرد برای بیمار بود.
پروفایل پزشک
دکتر صادق صابری
- فوقتخصص تومورهای ارتوپدی
- دانشیار جراحی ارتوپدی
- دانشگاه علوم پزشکی تهران (TUMS)
پلنینگ پیش از عمل
تصویر CT Scan با وضوح بالا و برشهای ۱ میلیمتری برای بازسازی سهبعدی دقیق لگن انجام شد و MRI برای تعیین دقیق مارجین تومور و محدوده های برش استفاده گردید. گاید برش اختصاصی بیمار برای ریزکشن دقیق تومور در قسمت پوبیس طراحی شد.
ایمپلنت سهبعدی سفارشی بر اساس لگن سالم مقابل طراحی شد تا آناتومی طبیعی بازسازی گردد. زوایای ورژن و اینکلینیشن کاپ بر اساس سمت مقابل و طبق نظر پزشک قرار داده شد. هندسه ی متخلخل در محل تماس با استخوان و همینطور راستای پیچ ها با هدف دستیابی به بهترین فیکسیشن و ایجاد پایداری بیومکانیکی در بلندمدت اعمال شد. سوراخ هایی هم بر روی پروتز با هدف اتصال عضلات به پروتز قرار داده شد.
تمامی این ملاحظات در راستای کاهش خطاهای قرارگیری پروتز و کاهش زمان جراحی اعمال شد. پروتز نهایی با استفاده از فناوری پرینتر سه بعدی SLM و با استفاده از پودر تیتانیوم ساخته شد و پس از انجام پسپردازش و شستوشو، استریل قطعه با اشعه گاما انجام گرفت.
پروتز طراحی شده بر اساس دستیابی به آناتومی سمت مقابل
عمل جراحی
این جراحی تحت بیهوشی عمومی انجام شد. برش تومور با دقت در نواحی پوبیس، ایسکیوم و مفصل ساکروایلیاک انجام شد. گاید برش اختصاصی بیماردر پوبیس استفاده شد تا کات متناسب با پلنینگ درجهت ایجاد مارجین های ایمن به لحاظ انکولوژیک انجام شود.
پروتز لگن سفارشی مطابق پلنینگ جایگذاری شد. فیکسیشن در مفصل ساکروایلیاک با استفاده از پیچهای کنسلوس به قطر ۶.۵ میلیمتر در مسیرهای از پیش برنامهریزیشده انجام شد و موقعیت آن حین عمل تأیید گردید. پس از ان پروتز دوال موبیلیتی به منظور کاهش ریسک دررفتگی برای بیمار کارگذاری شد و جهتگیری دقیق زوایای کاپ بررسی شد. همچنین اتصال بافت نرم از طریق سوراخهای اختصاصی انجام شد تا ثبات لگن و بیومکانیک صحیح هیپ حفظ شود.
فالوآپ
بیمار تا ۵ روز پس از عمل آنتیبیوتیک داخلوریدی دریافت کرد. بریس ابداکشن به مدت ۶ تا ۸ هفته استفاده شد. حرکت برای بیمار با اعمال نسبی وزن آغاز شد و تمرینات کنترلشده دامنه حرکتی هیپ با رعایت محدودیتهای ناشی از ترمیم بافت نرم انجام شد. پس از تأیید پایداری اولیه اعمال وزن بهصورت تدریجی افزایش یافت. توانبخشی با تمرکز بر تقویت عضلات اطراف لگن و بازگشت تدریجی عملکرد انجام شد.
در طول پیگیری، بیمار فیکسیشن پایدار، جهتگیری صحیح ایمپلنت و بهبود تدریجی در تحرک و استقلال در فعالیتهای روزمره را نشان داد.
دانلود فایل PDF کیس ریپورت
کندروسارکوم همیپلویس راست در بیمار 42 ساله | دکتر صادق صابری