بیمار خانم 53 ساله‌ای بود که با درد در ناحیه لگن راست به پزشک مراجعه کرد. بررسی‌های تصویربرداری و بیوپسی، کندروسارکوم با درگیری در همی‌پلویس راست را تأیید کرد که گسترش تومور تا مفصل ساکروایلیاک (SI joint) نیز مشاهده می‌شد و نیاز به رزکشن ترکیبی لگن از نوع I + II داشت. پلنینگ پیش از جراحی با هدف دستیابی به مارجین‌های انکولوژیک وسیع و بازگرداندن پایداری لگن انجام شد.

پروفایل پزشک

دکتر صادق صابری

• فوق‌تخصص تومورهای ارتوپدی
• دانشیار جراحی ارتوپدی
• دانشگاه علوم پزشکی تهران (TUMS)

پلنینگ پیش از جراحی

از تصویر CT Scan با وضوح بالا و ضخامت 1 میلی‌متر برای بازسازی و ایجاد مدل سه‌بعدی استخوانی بیمار استفاده شد. همچنین در پلنینگ پیش از جراحی از MRI با وضوح بالا جهت مشخص کردن دقیق مارجین‌های تومور و تعیین صفحات استئوتومی استفاده شد. گایدهای برش شخصی‌سازی‌شده بر اساس آناتومی استخوانی بیمار طراحی شدند تا رزکشن‌ها با دقت بالا انجام شوند. هندسه ایمپلنت با استفاده از قرینه‌سازی همی‌پلویس سالم سمت مقابل طراحی شد تا ورژن و اینکلینیشن صحیح استابولوم حفظ شود. راستای پیچ‌ها برای فیکسیشن به مفصل ساکروایلیاک، پوبیس و ایسکیوم برنامه‌ریزی شد و سطوح متخلخل در محل تماس استخوان و ایمپلنت در نظر گرفته شد تا فرآیند استئواینتگریشن تسهیل شود. همچنین سوراخ‌های اضافی برای اتصال مجدد عضلات در طراحی لحاظ شد. ایمپلنت با استفاده از تیتانیوم با گرید پزشکی و به روش پرینت سه‌بعدی SLM ساخته شد و استریلیزاسیون آن با استفاده از اشعه گاما انجام گرفت.

عمل جراحی

برش‌های استخوانی در نواحی پوبیس و ایسکیوم با کمک سیستم نویگیشن جراحی انجام شد و محل برش‌ها بر اساس پلنینگ پیش از جراحی تأیید گردید. سپس ایمپلنت سفارشی پرینت سه‌بعدی در محل مورد نظر قرار گرفت و فیکس شد. فیکسیشن با استفاده از ترکیبی از پیچ‌های کنسلوس 6.5 میلی‌متری در ساکروم و پیچ‌های 4.5 میلی‌متری در فلنج‌های پوبیس و ایسکیوم انجام شد که پایداری مکانیکی مطلوبی ایجاد کرد.
بازسازی بافت نرم با اتصال مجدد عضلات شکمی و عضله گلوتئوس از طریق سوراخ‌های طراحی‌شده روی ایمپلنت انجام شد که به حفظ پایداری لگن و بیومکانیک مفصل ران کمک کرد.

جمع‌بندی پزشک

استفاده از ایمپلنت لگنی سفارشی پرینت سه‌بعدی امکان انجام رزکشن دقیق انکولوژیک و بازسازی مؤثر نقص پیچیده لگنی از نوع I + II با درگیری مفصل ساکروایلیاک را فراهم کرد. ترکیب پلنینگ پیش از جراحی، استفاده از سیستم نویگیشن جراحی، طراحی سطوح متخلخل در محل تماس استخوان و ایمپلنت و فیکسیشن ایمن با پیچ‌های کنسلوس 6.5 میلی‌متری، دقت آناتومیک، پایداری مکانیکی و دوام بلندمدت را تضمین کرد.
در این مورد، سیستم نویگیشن جراحی به غلبه بر چالش‌های مرتبط با دستیابی به برش‌های دقیق تومور و قرارگیری صحیح ایمپلنت کمک کرد، هرچند استفاده از آن پیچیدگی‌های بیشتری در حین عمل ایجاد می‌کند که نیازمند مدیریت دقیق در اتاق عمل است.
در بیماران مبتلا به کندروسارکوم لگنی، که جراحی همچنان درمان اصلی و قطعی محسوب می‌شود، استفاده از ایمپلنت‌های سفارشی اهمیت ویژه‌ای دارد. این ایمپلنت‌ها امکان بازسازی آناتومی لگن و عملکرد مفصل را فراهم می‌کنند، در حالی که مارجین‌های وسیع رزکشن مورد نیاز برای کنترل انکولوژیک نیز حفظ می‌شود.
این مورد همچنین اهمیت همکاری چندرشته‌ای بین جراحان ارتوپد و مهندسان ‌پزشکی را نشان می‌دهد که امکان طراحی دقیق پروتز متناسب با آناتومی هر بیمار را فراهم کرده و در عین حال ساختارهای استخوانی و بافت نرم را حفظ می‌کند. چنین رویکردی می‌تواند هم منجر به کنترل انکولوژیک و هم بازیابی عملکردی بیماران مبتلا به کندروسارکوم باشد.

دانلود فایل PDF کیس ریپورت

کندروسارکوم همی‌پلویس راست در بیمار 53 ساله | دکتر صادق صابری